Autorka: Przemysław Piotrowski
Wydawnictwo: Czarna Owca
Liczba stron: 368
Okładka: Miękka
Rok wydania: 2026
Wpis powstał we współpracy z wydawnictwem Czarna Owca | Wydawnictwo nie ingeruje w treść tej opinii
“Ślepą, czarną nocą” – doskonały powrót do mroku i tajemnicy
Są tacy autorzy, którzy z każdą kolejną książką udowadniają, że wciąż mają czytelnikowi coś nowego do zaoferowania, a przy tym potrafią podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej. Dla mnie jednym z nich jest Przemysław Piotrowski. Mam wrażenie, że ten autor doskonale wie, jak poruszyć naszą wyobraźnię i obudzić niepokój, który zostaje z nami na długo, i sprawić, że nawet po odłożeniu książki nie potrafimy tak po prostu wrócić do codzienności.
Jego historie nie należą do tych, które czyta się bez większych emocji, a kolejne strony pochłania wyłącznie z ciekawości, jak zakończy się cała sprawa. Tutaj od samego początku czuć, że czeka nas coś znacznie mocniejszego. Coś, co momentami może wywołać ciarki, zmusić do odwrócenia wzroku, a jednocześnie nie pozwoli nam przestać czytać. I właśnie taką historią jest “Ślepą, czarną nocą” – drugi tom cyklu o Ninie Baceli, który udowadnia, że Przemysław Piotrowski nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, jeśli chodzi o budowanie mrocznych, niepokojących opowieści.
Agonia trwała akurat tyle, aby zdążyć pomyśleć, że umiera nie jak człowiek, ale jak coś wyrzuconego na gnój.
Ślepą, czarną nocą

Tym razem autor zabiera nas do Chojnic, gdzie na miejscowym cmentarzu dochodzi do odkrycia, które samo w sobie brzmi jak najgorszy koszmar. W płytko zakopanej trumnie zostaje odnalezione ciało mężczyzny, a okoliczności wskazują na to, że został pogrzebany żywcem. Już sam ten motyw działa na wyobraźnię, bo trudno chyba o bardziej przerażającą wizję niż świadomość, że ktoś może odebrać człowiekowi ostatnią szansę na ratunek, zamykając go pod ziemią. Szybko okazuje się jednak, że to dopiero początek znacznie bardziej skomplikowanej sprawy. Zaginięcia, ślady prowadzące do wydarzeń z przeszłości i tajemnice, które ktoś za wszelką cenę próbuje utrzymać w ukryciu, tworzą historię, w której nic nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać.
Podoba mi się to, że autor nie opiera całej historii wyłącznie na makabrycznej zbrodni i próbie rozwiązania zagadki. Równie ważne są tutaj postacie, ich decyzje, sposób działania i relacje, które nabierają znaczenia w miarę rozwoju wydarzeń. Szczególnie mocno wybrzmiewa dla mnie duet Niny Baceli i Wiktorii Sarneckiej. Dziennikarka i policjantka, dwie kobiety funkcjonujące w nieco innych światach, a jednak potrafiące znaleźć wspólny język tam, gdzie inni widzieliby przede wszystkim przeszkody. Od samego początku czuć między nimi pewnego rodzaju porozumienie. Nie mam na myśli wyłącznie zgodności charakterów czy łatwej współpracy, ale coś znacznie ciekawszego – wzajemne wyczucie, zaufanie, które stopniowo się umacnia, i świadomość, że każda z nich może wnieść do śledztwa coś, czego drugiej brakuje.
Wiktoria potrafi dostrzec w Ninie nie tylko osobę z zewnątrz, ale przede wszystkim kogoś, kto może pomóc jej zrozumieć sprawę i dotrzeć do informacji, które w innym przypadku mogłyby pozostać poza jej zasięgiem. Co więcej, nie zamierza rezygnować z tej współpracy tylko dlatego, że nie wszystkim się ona podoba. Potrafi postawić się prokuraturze, sprzeciwić kolegom z pracy i zawalczyć o to, by Nina mogła uczestniczyć w kolejnych etapach śledztwa. I właśnie za tę jej determinację bardzo ją cenię. Wiktoria nie jest bohaterką, która bezrefleksyjnie podporządkowuje się innym. Ma własne zdanie, potrafi je obronić i nie pozwala, by zawodowe układy czy czyjaś niechęć przesłoniły jej to, co uważa za słuszne.
No i ta atmosfera! Jest gęsta, ciężka i momentami wręcz klaustrofobiczna. Czytając, miałam wrażenie, że z każdą kolejną stroną robi się coraz mniej miejsca na oddech. Autor umiejętnie dawkuje informacje, podsuwa kolejne tropy i nie pozwala nam zbyt długo czuć się pewnie. Nawet kiedy wydaje nam się, że zaczynamy rozumieć sytuację, szybko pojawia się coś, co każe zweryfikować wcześniejsze przypuszczenia. Przemysław Piotrowski potrafi być bardzo dosłowny, a niektóre opisy zdecydowanie nie należą do łagodnych. Są momenty brutalne, fizycznie nieprzyjemne, takie, przy których wyobraźnia zaczyna pracować na najwyższych obrotach. Szczególnie mocno oddziałują na mnie sceny, w których autor skupia się na detalach związanych z ludzkim ciałem, bezradnością i tym, co może spotkać człowieka w sytuacji, w której nie ma możliwości ucieczki. Nawet tak drobny, a zarazem odrażający szczegół jak robaki przemieszczające się po ludzkim ciele potrafi wywołać dreszcz. I właśnie w tym tkwi siła tych fragmentów – nie zawsze potrzeba rozbudowanej sceny przemocy, żeby poczuć prawdziwy dyskomfort. Oczywiście, nie będzie to lektura dla każdego, zwłaszcza dla osób wrażliwych na dosadne opisy, ale muszę przyznać, że w tej historii brutalność nie jest jedynym sposobem autora na wywoływanie emocji. Stanowi część znacznie szerszej, konsekwentnie budowanej atmosfery.

Świetnie mi się czytało tę książkę. Bardzo lubię, kiedy kryminał czy thriller nie sprowadza się do odhaczania kolejnych punktów śledztwa, ale ma w sobie coś, co sprawia, że niemal fizycznie odczuwamy jego klimat. Tutaj mrok nie jest wyłącznie tłem dla wydarzeń. On przenika całą opowieść, towarzyszy bohaterkom, wpływa na odbiór kolejnych scen i sprawia, że nawet spokojniejsze fragmenty nie dają pełnego wytchnienia.
“Ślepą, czarną nocą” to dla mnie kolejny dowód na to, że Przemysław Piotrowski doskonale odnajduje się w opowieściach, w których napięcie, brutalność i psychologiczny niepokój wzajemnie się przenikają. Nie oszczędza swoich bohaterów, nie ułatwia im drogi do prawdy i nie daje czytelnikowi komfortu, na który czasami tak bardzo liczymy podczas lektury. Jednocześnie nie zapomina o tym, że za każdą zagadką stoją ludzie, ich decyzje, słabości i tajemnice. Polecam!