“W ciemnym, głodnym lesie” – kiedy las patrzy na ciebie złowrogo

“W ciemnym, głodnym lesie” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Przemysława Piotrowskiego. Nigdy wcześniej nie sięgnęłam po jego książki, choć doskonale wiem, że autor ma już na koncie bestsellerowy cykl z Igorem Brudnym i spore grono wiernych czytelników.

Podeszłam więc do tej historii bez porównań (i oczywiście bez oczekiwań związanych z poprzednimi powieściami). I już na wstępnie napiszę, że ta powieść dobrze u mnie zadziałała :) Mamy tutaj moje ulubione motywy czyli las, tajemnice, małą miejscowość w Bieszczach, elementy horroru i thrillera, trudno pozostać przy takim zestawie obojętnym. Kryminalna zagadka miesza się z grozą, duszny klimat prowincji przeplata się z dziennikarskim śledztwem, a do tego bieszczadzka sceneria. Jest pięknie i mocno!

Pan na pewno wierzy, że to jakaś klątwa?

W ciemnym, głodnym lesie

Czyściec, czyli miejsce, z którego trudno wrócić takim samym!

Akcja powieści rozgrywa się w niewielkiej wsi o bardzo znaczącej nazwie – Czyściec. Już samo to słowo ustawia nas w odpowiednim nastroju, bo nie brzmi jak zwykła miejscowość, bardziej jak przestrzeń zawieszona pomiędzy winą a karą.

Do Czyśćca przyjeżdża Nina, dziennikarka, która próbuje wyjaśnić zaginięcie młodej dziewczyny. Szybko okazuje się, że ta sprawa nie jest dla niej tylko zawodowym tematem. Kilkanaście lat wcześniej w tej samej okolicy zaginęła jej siostra. Nigdy jej nie odnaleziono, ale też nigdy nie wyjaśniono, co się wydarzyło. I właśnie ten osobisty temat sprawia, że jej śledztwo ma w sobie sporo desperacji i determinacji. A najgorsze jest to, że tej prawdy nikt nie chce dać Ninie dobrowolnie.

Bo mieszkańcy Czyśćca milczą. Uciekają wzrokiem, udają, że nie wiedzą, choć wszystko wskazuje na to, że wiedzą bardzo dużo. Każdy wydaje się mieć powód do milczenia i oczywiście, mniej lub bardziej wprost, ostrzega przed lasem.

(…) widziałam jej rękę po zdjęciu bandaża. To nie wyglądało jak cięcie nożem czy żyletką. To wyglądało jak… jakby coś w niej rzeźbiło od środka.

W ciemnym, głodnym lesie

No i jak nie mieć słabości do tej historii, jak ma w sobie jeden z moich ulubionych motywów, czyli las, który przestaje być wyłącznie tłem wydarzeń, a staje się jednym z najważniejszych bohaterów. To właśnie on (i to, co może się w nim kryć) najmocniej buduje niepokój. Jest tajemniczy, żywy, sprawia wrażenie, że obserwuje i pochłania sekrety! I chyba właśnie dlatego trudno było się oderwać, bo z każdą kolejną stroną coraz bardziej chciałam wiedzieć, czy naprawdę należy bać się lasu… czy raczej ludzi, którzy nauczyli się zrzucać na niego całą winę.

“W ciemnym, głodnym lesie” nie jest klasycznym kryminałem, w którym najważniejsze jest wyłącznie pytanie, kto zawinił. Autor idzie bardziej w stronę atmosfery. Oczywiście mamy zaginięcie i klasyczne śledztwo, ale równie ważne jest to, co dzieje się pomiędzy tymi działaniami. Doceniam, jako czytelniczka, zbudowanie tego specyficznego klimatu małej społeczności, w której obca osoba zawsze pozostaje obca, zwłaszcza jeśli zaczyna zadawać niewygodne pytania. Bardzo podoba mi się, że autor sięga po elementy grozy, coś czai się na obrzeżach fabuły i dobrze tutaj wszystko ze sobą się skleja.

“W ciemnym, głodnym lesie” powinno spodobać się czytelnikom, którzy lubią motyw małej miejscowości, w której każdy każdego zna, ale nikt nie mówi całej prawdy. To także książka dla fanów mrocznych historii osadzonych blisko natury, którzy lubią, gdy kryminał ociera się o horror, ale nie przekracza tej granicy. Las jest zagrożeniem i tajemnicą jednocześnie. A to daje bardzo przyjemny efekt. Polecam!

---